Archive from juli, 2018
jul 12, 2018 - Uncategorized    No Comments

Zelfvertrouwen

Het tweede gastpostje van mijn lievelingszus op deze blog:
Al heel mijn leven worstel ik ermee.
Zélf-vertrouwen …
Van in mijn puberteit al, struikelend over mijn zelfbeeld.
Nooit werden we om ons uiterlijk of onze prestaties geprezen.
Te mollig, te grote boobs, te dit… te dat.

Op vakantie met de CM naar Zwitserland had ik niet eens shampoo mee om mijn vet puberkopje te wassen en moest ik de schoenen van mijn neef (!!!) dragen. De groepsfoto die daar gemaakt werd, bleef me mijn leven lang achtervolgen, hoe ellendig ik me daar gevoeld heb!

Ik kon geen foto’s van mezelf zien, dacht altijd dat ik dik en lelijk was.
Mijn hele leven ben ik op dieet geweest, want ik zag niet hoe mooi ik eigenlijk wel was, niemand zei het me immers en als het gezegd werd, geloofde ik ze niet.
Vorige week op een familiefeest van mijn man’s kant doken er prachtige foto’s op waar ik mezelf bijna niet op herkende! De complexen hebben zo diep gezeten dat ik jàren geen foto’s heb uitgezet thuis, om niet herinnerd te moeten worden aan mijn kindje dat ik moest missen. Dus ook geen foto’s van de happy moments die er ondertussen toch ook wel geweest waren …
Kort na mijn huwelijk met mijn eerste man regelden mijn ouders een job aan het Ministerie. Ik moest er als POETSvrouw aan de slag. De dreigementen van mijn moeder werden werkelijkheid. “Je gaat de dweil kunnen uitwringen als je niet studeert”. Van dag één (tot nu) voelde ik me minderwaardig om het werk dat ik moest doen. Niet omdat ik DOM was (weet ik nu) , maar omdat ik te jong getrouwd was en verkeerde keuzes gemaakt had. Dat ik daarna een carrière van elf jaar als hoofd van een afdeling in een internationaal telemarketeersbedrijf heb gehad EN een parel van een winkel van nul uit de grond gestampt had, konden mijn zelfbeeld niet opkrikken. Zo diep zat dat erin!
Altijd werden er negatieve dingen gevonden om je de grond in te boren, en de positieve prestaties werden schouderophalend geklasseerd. Ik voelde me nooit goed genoeg.
Geen goeie mama, dàt is nog het hardnekkigste complex van al geweest.
Jàren heb ik geloofd dat ik een slechte moeder was. Dat terwijl ik tijdens de vechtscheiding een stap achteruit gezet had om mijn kind niet emotioneel kapot te trekken. Het grootste offer dat je van een moeder kan vragen…
Het heeft jaren geduurd voor mijn dochter me gevonden heeft, en soms twijfel ik nog of ik wel goed genoeg ben voor haar.
Je kind niet zelf mogen opvoeden is zwaar, het treft me nog, zeker nu ik ondertussen ook grootmoeder ben geworden. De littekens zitten diep.
Maar mijn zelfvertrouwen groeit, sedert ik afstand heb genomen van mijn moeder. Ik heb mezelf de laatste tijd al een paar keer verbaasd en ik krijg respect van mensen die vroeger altijd alleen maar de andere kant van de klok te horen kregen.
Ik kom er nog wel met mijn zelfrespect.
Stap voor stap!

485 totaal aantal vertoningen, geen vertoningen vandaag