apr 4, 2018 - Uncategorized    No Comments

De begrafenis

De woensdag voor de begrafenis van mijn schoonvader, de bewuste woensdag van het brievenbusdrama, deelde mijn middelste zus mee dat zij met oma naar de begrafenis zou gaan. Hoewel ze allebei goed weten dat mijn oudste zus geen auto heeft, vroegen ze geen van beide aan haar of ze misschien mee wilde rijden met hen. En mijn oudste zus wou geen knieval doen om te mogen meegaan als ze het zelf niet konden voorstellen, begrijpelijk! Dus hebben wij een van onze auto’s ter beschikking gesteld, zodat zij en haar man ook de begrafenis konden bijwonen.

De dag van de begrafenis kwamen we met mijn schoonfamilie de kerk binnen en het eerste wat mij opviel was dat mijn schoonbroer vooraan in de kerk zat… en vier rijen daarachter mijn moeder en zus. Ik vond dit raar en vroeg me af wat er nu weer gaande was. Na de dienst was de begroeting achteraan in de kerk en mijn zus en moeder moeten de volgorde niet hebben gerespecteerd, want ze waren er eerder dan mijn schoonbroer. Ons ma lamenteerde tegen mijn schoonmoeder dat ze beter nooit was gekomen, ze kon dit niet aan! Misschien moest ze zich eerst eens afvragen hoe mijn schoonmama zich voelde? Dit was niet bepaald het moment om de aandacht op zichzelf te leggen, maar eerder om een troostend woord te spreken? Toen ze mij bereikte, begon ze opnieuw. Ik begrijp wel dat het zwaar is en ondanks mijn irritatie nam ik haar in mijn armen om haar te troosten. Ze duwde mij echter van zich af en zei “Ik moet hier weg! Ik kan het niet aan!” Zus L. erachteraan en weg waren ze. Ik dacht dat ze buiten bij de kinderen nog wel wat zouden blijven praten maar tegen de tijd dat mijn schoonbroer buiten kwam, waren ze al in geen velden of wegen meer te bespeuren.
Waar sloeg dat nu weer op?

Op dat moment is er bij mij iets geknapt…
Dit kon toch niet meer?
Die dag was meteen de laatste dag dat ik mijn moeder én mijn middelste zus nog heb gezien of gehoord.

104 totaal aantal vertoningen, geen vertoningen vandaag

apr 4, 2018 - Uncategorized    3 Comments

Lieve moederberichten

Moedertjesdag nadert… en dan verandert het startscherm van sociale media in een zee van lieve moederberichtjes zoals hieronder.

En dan denk ik “Ben ik nu de enige die hier kotsmisselijk van wordt?
Waarom kan ik zo’n plaatje niet zetten?” En dan voel ik me slecht en schuldig…
En daarna slaat de schrik me rond het hart “Wat als mijn kinderen ook zo denken over mij”? Ik weet het, het is een onredelijk schuldgevoel en een onredelijke schrik want ik ben niet zoals mijn moeder… er hangen geen voorwaarden aan mijn liefde…
Ik zal onvoorwaardelijk van mijn kinderen houden, ook al slaan ze soms mijn goedbedoelde raad in de wind en bewandelen ze hun eigen pad. Zo moet het uiteindelijk, zij moeten hun hart volgen, wij als ouders staan aan de zijlijn om te supporteren en zijn hun vangnet als het verkeerd loopt.

 

250 totaal aantal vertoningen, geen vertoningen vandaag

apr 3, 2018 - Uncategorized    No Comments

Laat ik ons even voorstellen

Mama, papa en drie dochters.
Het ideale gezinnetje naar de buitenwereld toe.
Geen vuiltje aan de lucht zolang het kan. En als er dan toch vuiltjes aan de oppervlakte zouden komen, worden die netjes onder het tapijt geveegd. Echter, niet alle vuiltjes geraken even gemakkelijk onder dat tapijt natuurlijk… daar is soms wat kunst- en vliegwerk voor nodig…

Ik heb lang gedacht dat ik in een warm nest ben opgegroeid. Tot op zekere hoogte is dat wel zo natuurlijk. Papa was een schat, een harde werker, niets was teveel voor zijn drie dochters en mama. Mama was er ook altijd wel voor ons, thuis hadden we niks te kort.
Alleen werden we overbeschermd en toch wel enigszins wereldvreemd opgevoed, waren we alle drie uilskuikens toen het erop aankwam om uit te vliegen, een lief te vinden en uiteindelijk te trouwen. Mijn zussen vooral, ik als achterkomertje, kon iets meer, omdat zij uiteindelijk al heel wat baanbrekend werk hadden verricht.

Overbeschermd opgevoed, laat me dat even verklaren :
Bij een jeugdbeweging gaan werd geprobeerd, maar we waren uiteindelijk helemaal niet gewend aan sociaal contact, behalve op school dan, dus dat viel niet mee. Buiten spelen mocht niet, we waren immers geen ‘straatkinderen’. En we woonden volgens ons ma in een gemene straat met gemeen volk en daar speelde je niet mee. Wij waren wel beter dan dat. Dus moesten we binnen spelen, in de living, onder het alziend oog van mama. Onze kamer was om in te slapen. Later ook om te studeren, maar voor de rest bleef je beneden. Geen privacy. Persoonlijke spulletjes verdwenen soms onverklaarbaar en bij navraag wist ons ma van niks. Dagboeken werden opengebroken.
Buitenschoolse activiteiten waren een no-go want de focus moest liggen op studeren en goeie punten halen. Geen muziekschool dus voor mij hoewel ik altijd graag een instrument had willen bespelen en wilde zingen. Later kreeg ik wel een muziekinstallatietje op mijn zolderkamertje, waarmee ik in de kortste keren de boxen doorgeblazen kreeg. Ik zong daar zo’n beetje de pannen van het dak. Maar dat was veel later, toen mijn beide zussen het huis al uit waren. Naar rock Torhout gaan? Ben je gek? Drugs en sex opzoeken? Aangerand worden? Koop maar een LP van The Police, dat zal véél beter zijn!

Mijn zussen zijn vroeg getrouwd, héél vroeg! Veel te vroeg als je het mij vraagt. Mijn oudste zus had al een dochter op haar eenentwintigste? In een huwelijk dat vanaf de start gedoemd was om te mislukken met een partner die zo op handen gedragen werd door mijn moeder, dat mijn zus niet meer zou durven zeggen dat het niet doorging! Ik herinner me nog dat ze de avond voor haar trouwdag op de zoldertrap zat te huilen… en het was niet van geluk… Ook na de huwelijken van mijn zussen, bleef ons moeder de touwtjes in handen houden. De goeie ziel deed de was en de plas, kwam helpen poetsen, zorgde voor de kindjes. Als dat niet mooi is? Da’s toch liefde? Of niet soms?

Mama zat ons altijd heel dicht op de huid. Als kind en jonge adolescent, op zoek naar bevestiging en liefde, denk je dat dit normaal is. Je hebt uiteindelijk ook weinig vergelijkingsmateriaal.

315 totaal aantal vertoningen, geen vertoningen vandaag

apr 2, 2018 - Uncategorized    No Comments

Het rouwregister

Ongeveer drie weken na papa’s dood moest ik mijn moeder inlichten dat mijn oudste zus en ik er de volgende woensdag niet zouden zijn. De dochter van J. (mijn oudste zus) en ik hadden namelijk al in april een verrassingsreisje geboekt voor J.’s zestigste verjaardag in oktober. Een kado van haar dochter aan haar en ik mocht mee. Het moest uiteraard een verrassing blijven, vandaar dat ik dat zo lang mogelijk had uitgesteld.
Het bleek niet goed te bevallen, een reisje maken zo kort na papa’s dood, ook al was het al lang van tevoren gepland… Feitelijk hadden we, achteraf beschouwd, gewoon geluk dat het kon doorgaan. Blijdschap voor ons omdat het kon doorgaan, dat moesten we niet verwachten zo bleek…
Mijn man en ik hadden afgesproken om op zaterdagmorgen wat werkjes op te knappen bij ma en daarna voor haar naar het containerpark te gaan. Op vrijdagavond krijg ik een sms van mijn moeder, ik moest het rouwregister dat nog bij J. lag op zaterdagmorgen meebrengen, ze wou het terug. Ik dacht nog, waarom krijg ik nu die sms? Kan ze dat niet met J. regelen? Bleek dat J. ook de sms had gekregen en toen ze niet onmiddellijk had gereageerd, een telefoontje. En het telefoontje is op z’n zachtst uigedrukt lichtjes uit de hand gelopen. J. wou wat meer tijd om iets neer te pennen en had voorgesteld om het rouwregister daarom nog even bij te houden. Maar moeder begon weer te brullen, te eisen, te dreigen en gooide de telefoon dicht. Daarna kreeg ik zus aan de lijn. We waren het erover eens dat zo’n tekstje zich niet kon laten forceren, dat dit uit het hart moest komen en dat ze dus maar een weekje moest wachten.
Toen mijn man en ik bij ma toekwamen op zaterdag was het eerste wat ze me toebeet “Heb je mijn rouwregister mee? Waar is mijn rouwregister?” Toen ik uitlegde dat ik het niet mee had begon ze te stampvoeten, te razen en te tieren. Ze was voor geen rede vatbaar. Ze deed zo hysterisch dat mijn man gewoon rechtsomkeer naar huis wou maken. Ik probeerde op haar in te praten terwijl ik hem naar buiten stuurde en aan het werk zette. Maar telkens ik dacht dat ik tot haar was doorgedrongen, begon het allemaal van voor af aan opnieuw. Ze smeet ons ook de lelijkse verwijten naar het hoofd waarvan ze achteraf zei dat ze het niet meende, dat dat in het vuur van de strijd was. Ja hallo! Na de zoveelste huilbui besloot ik haar mee te nemen naar huis.
1-0 voor ons moeder.

Thuis gekomen hebben we gegeten samen en dan heb ik haar in de zetel gezet terwijl ik in de garage ging bellen met zus. Die heeft iets in het rouwregister gepend en is langsgekomen. Wat er geschreven staat maakt uiteindelijk niet veel uit, het zal toch nooit goed zijn, dat weten we allebei. Ik heb zus overtuigd dat dat rouwregister voor ons uiteindelijk van geen tel is, papa zit in ons hart.
2-0 voor ons moeder.

Zus was furieus, en terecht, ze gooide het register in ma’s schoot en zei “Je mag trots zijn op jezelf!” En toen zat het arme slachtoffer daar, ineengedoken, onbegrijpend waar dàt vandaan kwam! Ik heb koffie gezet, proberen de gemoederen te bedaren, altijd de moderator… Maar het ging van kwaad naar erger, zus kan niets goed doen en nu papa er niet meer is, is het hek blijkbaar helemaal van de dam. Ze verweet ons dat we papa altijd liever hebben gezien dan haar. Hoe kan je in ’s hemelsnaam jaloers zijn op je eigen (dode) man? Hoe kan je de onvoorwaardelijke liefde van je dochters voor hun vader hoegenaamd in vraag stellen? Moet je daar als moeder niet overgelukkig van worden?
Als afsluiter slingerde ze zus in haar gezicht dat ze snel zou volgen, dat haar man immers maar 12 jaar in leeftijd scheelde als papa… Met het dreigende wijsvingertje recht in haar gezicht. We konden onze oren niet geloven… Ik sprak ze erover aan, dat dit serieus ongepast was. En ze zei “’t Is toch waar zeker?” Na een ongemeende sorry en een wurgknuffel voor elk van ons heb ik ze bij mijn man in de auto gezet. Met haar rouwregister tegen de borst geklemd is ze vertrokken.
3-0 voor ons moeder…

En als de sfeer dan goed verpest is, dan mochten we aan ons reisje beginnen denken…

245 totaal aantal vertoningen, geen vertoningen vandaag

apr 2, 2018 - Uncategorized    No Comments

De brievenbus

Twee maanden na de dood van papa is mijn schoonvader overleden.
In tegenstelling tot papa heeft hij wèl afgezien en was zijn lijdensweg lang.
De begrafenis werd geregeld door mijn schoonmama, omringd door al haar kinderen.  Totaal verschillend, maar even mooi geregeld.
De woensdag tussen het overlijden en de begrafenis ben ik naar mama gegaan, samen met de zussen, zoals elke woensdag, wat achteraf gezien een grote vergissing was. Opnieuw was ons moeder vol van haar verdriet, mijn schoonmoeder zou zo verdrietig niet zijn, want die had het zien aankomen, etc. Op geen enkel moment vroeg ze hoe het mijn gezinnetje verging, hoe mijn man of mijn kinderen hiermee omgingen, terwijl het voor de kids het tweede overlijden was van een naaste in zo’n korte tijd.
En toen moest ineens de naam op haar brievenbus veranderen, onze achternaam moest verdwijnen en plaats maken voor de hare, de postbode had haar dat laten weten. Ik zei, laten we gewoon jouw naam erbij plaatsen, want er zal vast en zeker nog post toekomen op papa’s naam, dat lijkt me logisch?
Toen begon ze te tieren dat alleen haar naam op de brievenbus moest komen want dat papa er niet meer was, hij was dood, opgebrand, wèg! En terwijl ze weer stond te stampvoeten, is er iets geknapt bij mij. We stonden tegen elkaar te brullen en uiteindelijk heb ik uit een koekendoos een kaartje geknipt, haar naam erop geschreven en het gaan vervangen. Tweede grote vergissing van die dag. 1-0 voor ons moeder… Toen ik terug binnenkwam en zei dat ze mochten stoppen met roddelen want dat ik terug was, zei mijn moeder “Maar wat is er toch met jou? Scheelt er iets tussen jou en L. (mijn man)? Is er iets op je werk?” En dan mijn middenste zus “Zou je geen sigaretje gaan roken? Je bent helemaal dolgedraaid”. Ik heb die middag zo hard op mijn tanden gebeten dat ik ze bijna kapot gebeten heb. Het was meteen ook de laatste woensdag bij mama voor mijn oudste zus en mij.

315 totaal aantal vertoningen, geen vertoningen vandaag

apr 1, 2018 - Uncategorized    No Comments

Het begin van de bewustwording

Een zestal maanden geleden is mijn vadertje overleden. Stilletjes is hij ervan onder gemuisd. Geen lange lijdensweg voor hem. Hij is ’s nachts uit zijn bedje gekomen, de trap afgegaan en heeft zich op het matje van de keuken op zijn zij gelegd en is van ons heen gegaan.
Mijn vadertje was een man van weinig woorden en op het laatste van zijn leven sprak hij bijna niet meer, mijn moeder nam altijd het woord, zei altijd alles, nam de woorden uit zijn mond, vulde zijn zinnen aan… Dat is altijd zo geweest, daar keken we als dochter niet vreemd van op, ons ma was nu eenmaal aan de dominante kant. En papa was een stille mens, een werker. Ons moeder gaf de commando’s en papa voerde uit.
Mijn middelste zus en ik hebben zijn dienst geregeld samen met mama. Mijn oudste zus heeft zich hierbij afzijdig gehouden, ze is daar niet sterk in en dat respecteer ik. Het geregel verliep zeer vlot en papa kreeg de dienst helemaal zoals hij het zou gewild hebben, zelfs de zon was van de partij!
Op dat moment kon ik totaal niet vermoeden welke richting het met ons zou uitgaan toen mama overbleef met haar drie dochters. Zo’n verlies is heftig, voor haar, maar ook voor ons. Mama en papa waren zestig jaar getrouwd geweest en een paar maanden voor zijn dood werd een kwaadaardige tumor vastgesteld bij mama. Daar werd ze succesvol van geopereerd, geen uitzaaiingen, maar uit voorzorg werden 30 bestralingsbeurten voorzien. En midden in die bestralingsbeurten overleed papa… Heftig! Zeer zeker!
Maar toen werd mama lastig, veeleisend, onredelijk…
Eerst schreven we het toe aan het grote verdriet en de onwerkelijkheid van alles wat de laatste weken was gebeurd. De drie dochters gingen elke week op woensdag op bezoek bij mama en papa, dat was ook zo toen papa nog leefde, dus dat bleven we doen. Er moest nog heel wat geregeld worden en ieder deed haar deel. Aangezien dit de eerste keer was dat we geconfronteerd werden met een overlijden en alle administratie nadien, hadden wij als zussen eigenlijk geen benul van hoe het er allemaal moest aan toegaan. Het geloop naar de notaris werd door mijn middelste zus geregeld en dat vonden mijn andere zus en ik wel goed.
De woensdagmiddagen na de dood van papa waren stresserend en gingen lopen met al mijn energie. Mama was hysterisch, onredelijk, banaliseerde ons verdriet, want zij was degene die haar partner kwijt was… de partner die zestig jaar en langer aan haar zijde had gestaan. Wij waren maar ons papa kwijt en we waren hem al lang vergeten! Mijn oudste zus had zelfs geen traan gelaten op de dienst, dus kon ze geen verdriet hebben! En ik ging lustig door met mijn leven, dus mijn verdriet was ook niet zo groot. De woensdagmiddagen werden een hel, ons verdriet bestond niet, onze grenzen werden niet gerespecteerd, moeder brulde en stampvoette, haar verdriet was groot, we moesten er voor haar zijn en haar steunen.
En opeens waren er ook twee kampen, wat ik eerst niet doorhad…
Mijn middenste zus en mijn moeder tegen mijn oudste zus en mij.

 

 

 

 

480 totaal aantal vertoningen, geen vertoningen vandaag

apr 1, 2018 - Uncategorized    1 Comment

Nieuwe blog, maar de naam blijft…

Heksenspinsels, hersenspinsels,… het zal gaan om de spelingen van deze woorden. Om de spinnewebben die zorgvuldig rondom mij en in mijn hoofd werden gesponnen.
Ooit koos ik de naam Heksenspinsels om hier een creatieve blog van te maken, maar het lukte me niet om al mijn creatieve uitspattingen hier op te lijsten en uit te leggen. Dus bleef mijn blogje, op een aantal moedige postjes na, leeg. Maar ik wou het niet opdoeken, ik zou wel zien wat ik ermee zou doen. En voilà, op vandaag krijgt het opnieuw een doel! Ik heb de moedige creapostjes gewist en ben helemaal opnieuw begonnen. De naam blijft, absoluut! En is onbewust verdraaid goed gekozen zo’n twee jaar terug.
Toeval? Het kan geen toeval zijn, mijn blogje met de gepaste naam was hier gewoon aan het wachten tot ik er klaar voor was.

235 totaal aantal vertoningen, geen vertoningen vandaag

Pagina's:«123