apr 2, 2018 - Uncategorized    No Comments

De brievenbus

Twee maanden na de dood van papa is mijn schoonvader overleden.
In tegenstelling tot papa heeft hij wèl afgezien en was zijn lijdensweg lang.
De begrafenis werd geregeld door mijn schoonmama, omringd door al haar kinderen.  Totaal verschillend, maar even mooi geregeld.
De woensdag tussen het overlijden en de begrafenis ben ik naar mama gegaan, samen met de zussen, zoals elke woensdag, wat achteraf gezien een grote vergissing was. Opnieuw was ons moeder vol van haar verdriet, mijn schoonmoeder zou zo verdrietig niet zijn, want die had het zien aankomen, etc. Op geen enkel moment vroeg ze hoe het mijn gezinnetje verging, hoe mijn man of mijn kinderen hiermee omgingen, terwijl het voor de kids het tweede overlijden was van een naaste in zo’n korte tijd.
En toen moest ineens de naam op haar brievenbus veranderen, onze achternaam moest verdwijnen en plaats maken voor de hare, de postbode had haar dat laten weten. Ik zei, laten we gewoon jouw naam erbij plaatsen, want er zal vast en zeker nog post toekomen op papa’s naam, dat lijkt me logisch?
Toen begon ze te tieren dat alleen haar naam op de brievenbus moest komen want dat papa er niet meer was, hij was dood, opgebrand, wèg! En terwijl ze weer stond te stampvoeten, is er iets geknapt bij mij. We stonden tegen elkaar te brullen en uiteindelijk heb ik uit een koekendoos een kaartje geknipt, haar naam erop geschreven en het gaan vervangen. Tweede grote vergissing van die dag. 1-0 voor ons moeder… Toen ik terug binnenkwam en zei dat ze mochten stoppen met roddelen want dat ik terug was, zei mijn moeder “Maar wat is er toch met jou? Scheelt er iets tussen jou en L. (mijn man)? Is er iets op je werk?” En dan mijn middenste zus “Zou je geen sigaretje gaan roken? Je bent helemaal dolgedraaid”. Ik heb die middag zo hard op mijn tanden gebeten dat ik ze bijna kapot gebeten heb. Het was meteen ook de laatste woensdag bij mama voor mijn oudste zus en mij.

90 totaal aantal vertoningen, geen vertoningen vandaag

apr 1, 2018 - Uncategorized    No Comments

Het begin van de bewustwording

Een zestal maanden geleden is mijn vadertje overleden. Stilletjes is hij ervan onder gemuisd. Geen lange lijdensweg voor hem. Hij is ’s nachts uit zijn bedje gekomen, de trap afgegaan en heeft zich op het matje van de keuken op zijn zij gelegd en is van ons heen gegaan.
Mijn vadertje was een man van weinig woorden en op het laatste van zijn leven sprak hij bijna niet meer, mijn moeder nam altijd het woord, zei altijd alles, nam de woorden uit zijn mond, vulde zijn zinnen aan… Dat is altijd zo geweest, daar keken we als dochter niet vreemd van op, ons ma was nu eenmaal aan de dominante kant. En papa was een stille mens, een werker. Ons moeder gaf de commando’s en papa voerde uit.
Mijn middelste zus en ik hebben zijn dienst geregeld samen met mama. Mijn oudste zus heeft zich hierbij afzijdig gehouden, ze is daar niet sterk in en dat respecteer ik. Het geregel verliep zeer vlot en papa kreeg de dienst helemaal zoals hij het zou gewild hebben, zelfs de zon was van de partij!
Op dat moment kon ik totaal niet vermoeden welke richting het met ons zou uitgaan toen mama overbleef met haar drie dochters. Zo’n verlies is heftig, voor haar, maar ook voor ons. Mama en papa waren zestig jaar getrouwd geweest en een paar maanden voor zijn dood werd een kwaadaardige tumor vastgesteld bij mama. Daar werd ze succesvol van geopereerd, geen uitzaaiingen, maar uit voorzorg werden 30 bestralingsbeurten voorzien. En midden in die bestralingsbeurten overleed papa… Heftig! Zeer zeker!
Maar toen werd mama lastig, veeleisend, onredelijk…
Eerst schreven we het toe aan het grote verdriet en de onwerkelijkheid van alles wat de laatste weken was gebeurd. De drie dochters gingen elke week op woensdag op bezoek bij mama en papa, dat was ook zo toen papa nog leefde, dus dat bleven we doen. Er moest nog heel wat geregeld worden en ieder deed haar deel. Aangezien dit de eerste keer was dat we geconfronteerd werden met een overlijden en alle administratie nadien, hadden wij als zussen eigenlijk geen benul van hoe het er allemaal moest aan toegaan. Het geloop naar de notaris werd door mijn middelste zus geregeld en dat vonden mijn andere zus en ik wel goed.
De woensdagmiddagen na de dood van papa waren stresserend en gingen lopen met al mijn energie. Mama was hysterisch, onredelijk, banaliseerde ons verdriet, want zij was degene die haar partner kwijt was… de partner die zestig jaar en langer aan haar zijde had gestaan. Wij waren maar ons papa kwijt en we waren hem al lang vergeten! Mijn oudste zus had zelfs geen traan gelaten op de dienst, dus kon ze geen verdriet hebben! En ik ging lustig door met mijn leven, dus mijn verdriet was ook niet zo groot. De woensdagmiddagen werden een hel, ons verdriet bestond niet, onze grenzen werden niet gerespecteerd, moeder brulde en stampvoette, haar verdriet was groot, we moesten er voor haar zijn en haar steunen.
En opeens waren er ook twee kampen, wat ik eerst niet doorhad…
Mijn middenste zus en mijn moeder tegen mijn oudste zus en mij.

 

 

 

 

335 totaal aantal vertoningen, geen vertoningen vandaag

apr 1, 2018 - Uncategorized    No Comments

Nieuwe blog, maar de naam blijft…

Heksenspinsels, hersenspinsels,… het zal gaan om de spelingen van deze woorden. Om de spinnewebben die zorgvuldig rondom mij en in mijn hoofd werden gesponnen.
Ooit koos ik de naam Heksenspinsels om hier een creatieve blog van te maken, maar het lukte me niet om al mijn creatieve uitspattingen hier op te lijsten en uit te leggen. Dus bleef mijn blogje, op een aantal moedige postjes na, leeg. Maar ik wou het niet opdoeken, ik zou wel zien wat ik ermee zou doen. En voilà, op vandaag krijgt het opnieuw een doel! Ik heb de moedige creapostjes gewist en ben helemaal opnieuw begonnen. De naam blijft, absoluut! En is onbewust verdraaid goed gekozen zo’n twee jaar terug.
Toeval? Het kan geen toeval zijn, mijn blogje met de gepaste naam was hier gewoon aan het wachten tot ik er klaar voor was.

80 totaal aantal vertoningen, geen vertoningen vandaag

Pagina's:«123