apr 20, 2018 - Uncategorized    2 Comments

Brief aan mijn moeder

Na de begrafenis van mijn schoonvader had ik schoon genoeg van de fratsen van mijn moeder en middenste zus. Ik besloot dat het welletjes geweest was en dat ik te oud geworden was om dit allemaal zomaar te pikken. Dus schreef ik een brief waarin ik het één en ander aan de kaak stelde en duidelijk maakte wat me ergerde.
Nu hoor ik jullie al denken “Waarom gaat ze niet gewoon praten met haar moeder?” Wel, dat lukt nooit. Mijn moeder heeft er de finesse van om alles uiteindelijk naar haar hand te zetten en het verhaal zo om te draaien, dat ik me uiteindelijk schuldig zou gaan voelen voor zaken die ik niet deed. Ze blaast me de mond vol, luistert niet, laat me niet uitpraten, begint te roepen en te razen. Ze kruipt ook meteen in haar slachtofferrol en roept direct “Ik ben het weer! Ik heb het altijd gedaan! Hoe kan je zo hard zijn tegen mij, ik ben pas mijn lieve man kwijt, heb kanker, etc.”
En dan denk ik natuurlijk bij mezelf dat ik een onmens ben… ze is oud, alleen, ziek… En dan bind ik weer in… Maar deze keer dus niet.

Op Messenger hadden we een groepschat aangemaakt voor het aankomend Kerstfeest. Enkel dames: moeder, zussen, dochters van de zussen. Enkel dames omdat de heren zich toch meestal niks aantrekken van de organisatie. Ik heb de brief, na overleg met mijn man en kinderen en mijn oudste zus en schoonbroer, in die Messenger groepschat geplaatst in een PDF-file zodat er niet kon aan geprutst worden. En ik heb het Kerstfeest afgeblazen.

Hier enkele stukjes uit de brief:
– Momenteel ben ik nog papa’s overlijden en bovendien nog eens het overlijden van mijn schoonpapa aan het verwerken, samen met mijn gezin die elk ook hun verdriet hebben. Maar dit lijkt al gauw te zijn vergeten. Het is toch geen wedstrijd om wie het meeste verdriet heeft? Het is duidelijk dat ik niet kan geven wat mama verlangt en omgekeerd dat zij mij niet kan geven wat ik nodig heb in ons rouwproces. Het zij zo, dat zullen we dan moeten aanvaarden.
– Sedert het overlijden van papa merk ik dat mijn oudste zus ineens weer volop het zwarte schaap van de familie is. Is het de bedoeling haar weer te verstoten of wat? Zus en haar man zijn ondertussen 35 jaar samen en hebben een gelukkige en goede relatie met zoals iedereen zijn ups en downs. Maar ze houden van elkaar, zoveel is wel duidelijk! En dat is toch wat telt? Wanneer gaat mama dit eens leren aanvaarden? Gaan we telkens blijven (stok)oude koeien uit de gracht halen en ze de boel laten herkauwen? We komen al van héél ver… bij vele gezinnen zou hetgeen in het verleden is gebeurd nooit meer goedkomen. Bij ons is dat wel goedgekomen omdat we niet rancuneus zijn misschien? Maar nu opnieuw een zwart schaap maken? Ik dacht het niet!
– Wat communiceren betreft. Wij zussen wonen allemaal op 2 minuten van elkaar. Middenste zus passeert dagelijks voorbij onze deur en die van oudste zus. Wanneer is de laatste keer geweest dat middenste zus nog eens bij ons is binnengesprongen? Vorige week! Toen heeft ze de dozen van de broodjes netjes teruggebracht en in de garage gedeponeerd. Was dat om niemand van ons onder ogen te willen komen? Ze weet nochtans goed dat zij bij ons en bij oudste zus altijd welkom is en toch maakt zij hier zo goed als nooit gebruik van. Ze moet daarom onze drempel niet platlopen, maar blijkbaar maakt zij de keuze om het contact tot een absoluut minimum te beperken.
– Gisteren was het mijn verjaardag en ik heb wel van iedereen een kaartje ontvangen en een Facebook melding. Maar ben ik opgebeld geweest? Nee, alleen door oudste zus. Is oudste zus op haar verjaardag opgebeld geweest? Nee, ze heeft zelf naar mama gebeld nota bene!
Mama heeft drie dochters elk met hun eigen karakter en eigenheid en ook de kleinkinderen hebben hun eigenheid en hun eigen drukke leven. Waarom is het nodig om ons tegen elkaar op te zetten en de kleinkinderen ook hierin te betrekken? Waarom moet er verdeeldheid gezaaid worden en kan niet iedereen aanvaard worden zoals hij of zij is? Dat zou zoveel eenvoudiger zijn! En iedereen zou gelukkig zijn!

Ik had ook nog een stukje geschreven over de notaris in die brief en dat is uiteindelijk het enige dat ze hiervan onthouden hebben. Al de rest van de brief is niet overgekomen… Enkel dat is uitgelicht geweest en mijn moeder noemde ons geldwolven.
Die mij kent, weet dat geld mij niet interesseert, het is gemakkelijk als je er wat hebt, maar het maakt niet gelukkig. Het zijn de kleine dingen in het leven die gelukkig maken. ’s Morgens je kopje koffie buiten drinken met de zon op je gezicht en het gefluit van de vogeltjes bijvoorbeeld.
Daar kan ik intens gelukkig van worden.

66 totaal aantal vertoningen, 2 aantal vertoningen vandaag

2 Comments

  • Ach Bien, je bent je ei eens kwijt en dat is goed! Maar het zijn bomen zie zo scheefgegroeid zijn dat ze niet meer recht zullen groeien , helaas. Het enige wat je idd kan doen is afstand nemen. Een bolster aantrekken als je hen moet ontmoeten en hen tonen dat het je niet meer raakt. Als ik het niet zo, gun ze het plezier niet , dat ze denken dat ze je weer klein hebben gekregen.
    Blijf maar schrijven, dat lucht op! En op een dag zal je het misschien niet eens nog nodig vinden om er woorden aan te verspillen. Heel veel sterkte bij het verwerken van die complexe zaken. x

    • Ja Christa, ik denk dat je daar wel eens gelijk kan hebben! Bedankt voor je steun!

Got anything to say? Go ahead and leave a comment!