apr 1, 2018 - Uncategorized    No Comments

Het begin van de bewustwording

Een zestal maanden geleden is mijn vadertje overleden. Stilletjes is hij ervan onder gemuisd. Geen lange lijdensweg voor hem. Hij is ’s nachts uit zijn bedje gekomen, de trap afgegaan en heeft zich op het matje van de keuken op zijn zij gelegd en is van ons heen gegaan.
Mijn vadertje was een man van weinig woorden en op het laatste van zijn leven sprak hij bijna niet meer, mijn moeder nam altijd het woord, zei altijd alles, nam de woorden uit zijn mond, vulde zijn zinnen aan… Dat is altijd zo geweest, daar keken we als dochter niet vreemd van op, ons ma was nu eenmaal aan de dominante kant. En papa was een stille mens, een werker. Ons moeder gaf de commando’s en papa voerde uit.
Mijn middelste zus en ik hebben zijn dienst geregeld samen met mama. Mijn oudste zus heeft zich hierbij afzijdig gehouden, ze is daar niet sterk in en dat respecteer ik. Het geregel verliep zeer vlot en papa kreeg de dienst helemaal zoals hij het zou gewild hebben, zelfs de zon was van de partij!
Op dat moment kon ik totaal niet vermoeden welke richting het met ons zou uitgaan toen mama overbleef met haar drie dochters. Zo’n verlies is heftig, voor haar, maar ook voor ons. Mama en papa waren zestig jaar getrouwd geweest en een paar maanden voor zijn dood werd een kwaadaardige tumor vastgesteld bij mama. Daar werd ze succesvol van geopereerd, geen uitzaaiingen, maar uit voorzorg werden 30 bestralingsbeurten voorzien. En midden in die bestralingsbeurten overleed papa… Heftig! Zeer zeker!
Maar toen werd mama lastig, veeleisend, onredelijk…
Eerst schreven we het toe aan het grote verdriet en de onwerkelijkheid van alles wat de laatste weken was gebeurd. De drie dochters gingen elke week op woensdag op bezoek bij mama en papa, dat was ook zo toen papa nog leefde, dus dat bleven we doen. Er moest nog heel wat geregeld worden en ieder deed haar deel. Aangezien dit de eerste keer was dat we geconfronteerd werden met een overlijden en alle administratie nadien, hadden wij als zussen eigenlijk geen benul van hoe het er allemaal moest aan toegaan. Het geloop naar de notaris werd door mijn middelste zus geregeld en dat vonden mijn andere zus en ik wel goed.
De woensdagmiddagen na de dood van papa waren stresserend en gingen lopen met al mijn energie. Mama was hysterisch, onredelijk, banaliseerde ons verdriet, want zij was degene die haar partner kwijt was… de partner die zestig jaar en langer aan haar zijde had gestaan. Wij waren maar ons papa kwijt en we waren hem al lang vergeten! Mijn oudste zus had zelfs geen traan gelaten op de dienst, dus kon ze geen verdriet hebben! En ik ging lustig door met mijn leven, dus mijn verdriet was ook niet zo groot. De woensdagmiddagen werden een hel, ons verdriet bestond niet, onze grenzen werden niet gerespecteerd, moeder brulde en stampvoette, haar verdriet was groot, we moesten er voor haar zijn en haar steunen.
En opeens waren er ook twee kampen, wat ik eerst niet doorhad…
Mijn middenste zus en mijn moeder tegen mijn oudste zus en mij.

 

 

 

 

530 totaal aantal vertoningen, 5 aantal vertoningen vandaag

Got anything to say? Go ahead and leave a comment!