apr 11, 2018 - Uncategorized    4 Comments

Een ongeval

In maart vorig jaar was papa betrokken in een auto-ongeval met zijn fiets, terwijl hij alleen boodschappen was gaan doen. Ik moet nu wel zeggen dat hij nogal nonchalant en onvoorzichtig was in het verkeer, hij dacht dat iedereen wel zou stoppen voor hem. Die nonchalance of die onbezorgdheid kwam volgens mij voort door vrij zware medicijnen die hij moest nemen sinds er bij hem een aantal jaar terug micro-epilepsie was vastgesteld.

Die dag in maart dus is hij de baan overgestoken op zijn fiets, hoewel we hem al ettelijke keren hadden gezegd dat hij bij het oversteken moest afstappen en te voet oversteken, liefst nog op een zebrapad ook… Hij is opgeschept geweest door een aankomende auto, is over de motorkap tegen de voorruit gevlogen en dan op de grond. De voorruit van de auto was aan diggelen, dus het zal wel een héél harde klap geweest zijn. De ambulance die ter plaatse kwam, moest van ons vadertje thuis langsrijden om mijn moeder gerust te stellen, hij had enkel een diepe snee in zijn scheenbeen, maar werd voor de zekerheid meegenomen voor een volledige check-up. Normaal doen ze zoiets nooit, maar omdat papa zo bleef aandringen, zijn ze mijn moeder gaan verwittigen vooraleer naar het ziekenhuis door te rijden. En ze mochten de sirene niet aanzetten van papa.

Ik ben samen met mijn moeder naar spoed gereden nadat ze me had opgebeld. De hele tijd op spoed (en dat was làng), toen we zaten te wachten op een dokter om zijn been te naaien, is mijn moeder als een razende tekeer gegaan tegen mijn vader. “En kon jij niet uit je doppen kijken? Hoeveel keer moeten we het nog zeggen dat je voorzichtiger moet zijn? Hoe kan je mij dat aandoen? En wat zal dat weer niet gaan kosten?” Ze bleef maar razen en ik heb haar verschillende keren gezegd dat ze moest stoppen. “Het is toch waar?” zei ze dan “Ik kom wat tegen met die mens”. Ik zei dat ze moest blij zijn dat hij er nog was, want voor hetzelfde geld was het die dag al afgelopen, maar dat ging er precies niet in…
Ze bleef doorgaan.

Toen we na een uur of vijf wachten uiteindelijk in de gipskamer belandden, moest mama naar de WC. Een verpleegster is met haar meegegaan omdat het toch wel een eindje wandelen was en ze misschien de weg niet zou terugvinden binnendoor. Toen zei papa, en dat was écht de eerste keer in zijn leven dat hij zoiets zei tegen een van ons “Het is zo’n slecht wuvetje! Weet je dat er indertijd moorden gepleegd zijn in haar familie? Een écht slecht wuvetje!”
Ik dacht eerst nog dat hij doolde van de slag die hij had genomen, maar hij meende het! Ik was te verbouwereerd om er verder op door te gaan en toen was ze terug en kon het zelfs niet meer. Ik heb ook nooit meer de kans gehad om het er met hem nog over te hebben alleen. Maar het zette me wel enorm aan het denken.

280 totaal aantal vertoningen, 5 aantal vertoningen vandaag

4 Comments

  • Alleen al het zinnetje ” en wat doe je mij allemaal aa, waarop ze doelt dat zij het slachtoffer is doet me al kokhalzen. Ik kan me zo voorstellen hoe je moeder in elkaar zit.

    • Inderdaad Christa, altijd de slachtofferrol!

  • Ik denk niet dat papa door die medicijnen zo nonchalant was, hij is héél zijn leven roekeloos geweest, zowel op een stalen ros als op een écht ros als met de auto. De keren dat hij zijn leven geriskeerd heeft zijn ontelbaar! Er was gewoon een God apart voor hem dat hij er telkens weer met een paar schrammen vanaf kwam.

    • Ja, dat is inderdaad waar zusje, hahaha! 😉

Got anything to say? Go ahead and leave a comment!