apr 17, 2018 - Uncategorized    5 Comments

Gastpostje – Mijn 14e verjaardag

Mijn nichtje is de dochter van mijn middenste zus die blijkbaar de genen van mijn moeder heeft overgeërfd… 
Hier is haar tweede gastpostje op deze blog – de verjaardag situeert zich nà de eerste zelfmoordpoging.


Als puber was ik zeker niet makkelijk, dat ga je me ook nooit horen zeggen.
Ik was er vroeg bij om te roken, dronk in de weekends graag een biertje en was op dertienjarige leeftijd al verslaafd aan drugs.
Op die leeftijd had ik mijn moeder er al van kunnen overtuigen om elke vrijdagavond te mogen gaan schaatsen samen met enkele leeftijdsgenoten van mijn klas. Van dat schaatsen kwam niet veel in huis want hoewel ik mijn eigen schaatsen had, hebben die nooit ook maar een centimeter ijs gezien, ik kon het zelfs totaal niet! Liever dan schaatsen zaten we in de kantine zoveel mogelijk te drinken en te roken alvorens het weer tijd was om naar huis te gaan.
Het viel niemand op thuis of het kon ze niet schelen?

Voor mijn 14de verjaardag kreeg ik een nieuwe trui, een broek en schoenen van mijn moeder en grootouders. Die wou ik voor de eerste keer dragen op de dag voor mijn verjaardag om naar de schaatspiste te gaan. Weken op voorhand keek ik er al naar uit want mijn toenmalige vriendje zou er ook zijn en al mijn vrienden van school.
Het was dan ook een grote ontgoocheling toen het vriendje een paar uur ervoor liet afbellen. 
Die avond had ik vrij veel bier gedronken om alles te vergeten.
Toen ik daardoor onwel werd en naar buiten ging, kwam mijn dealer mij achterna, zogenaamd om me in de gaten te houden en te zien of alles wel ok was met me. 
Wat al begon als een rottige avond is dan ook geeindigd in een dramatische avond. Eenmaal buiten en op een afgelegen plaats trok hij me de struiken in en verkrachtte me. Toen de nachtmerrie eindelijk voorbij was ben ik terug naar binnen gegaan zonder verder ook maar ergens naar om te kijken. Het enige wat ik wou was zo snel mogelijk weggaan van die plek en er nooit meer terug keren!
Toen mijn grootouders me die avond kwamen ophalen (ik sliep die nacht bij hen) deden ze er niet zo vreemd over dat ik niet veel zei, ik was immers een nogal nukkige puber die vond dat niemand zaken had met hoe mijn avond was geweest. Toen ik de dag erna wakker werd, drong de realiteit pas goed tot me door. Zeker toen ik even later beneden kwam en mijn grootmoeder zei dat de naad van mijn nieuwe broek gescheurd was en ze vroeg waar mijn trui was. Veel meer vragen kwamen er gelukkig niet over want ik wist op dat moment niet direct wat ik moest antwoorden en mompelde alleen maar dat ik mijn trui moest vergeten zijn op de schaatspiste. Omdat ik niet wou dat ze mee zouden gaan om te kijken of die er nog lag, begon ik uit te vliegen om daarna kwaad de deur uit te stormen en rechtstreeks naar de ijspiste te gaan om mijn trui te zoeken. Ik wist heel zeker dat die daar in de struiken was achter gebleven. Toen ik de trui terug had, heb ik vanuit een telefooncel naar mijn beste vriendin gebeld. Zij was de enige aan wie ik toen verteld heb wat er gebeurd was de avond ervoor.
Opnieuw viel het blijkbaar niemand op dat er iets ernstig mis was of wilden ze de confrontatie niet aangaan.

Meer dan een jaar later, toen ik al in behandeling was voor mijn drugsprobleem en ik vanuit de instelling een paar uur naar mijn moeder op bezoek mocht, heb ik het aangedurfd het haar te vertellen wat er die avond was gebeurd.
Uren had ik nodig gehad om al mijn moed bij elkaar te rapen en haar dat te vertellen, zelfs na al die tijd was de schaamte nog steeds groot, maar ik wou het kwijt, wou dat mijn moeder me zou begrijpen en steunen.

Een reactie kwam er niet op, ze begon over iets anders te praten alsof mijn woorden nooit uitgesproken waren… 
Eerst dacht ik dat ze niet wist hoe ze erop moest reageren maar de woorden herhalen kon ik niet meer, alles blokkeerde bij mij vanbinnen.
Er is ook nooit meer over gepraat geweest en een reactie van mijn moeder is er nooit meer gekomen. Alsof er totaal niets gebeurd was…
Kort daarna ben ik bij mijn moeder vertrokken en ben ik bij mijn vader gaan wonen.

246 totaal aantal vertoningen, 2 aantal vertoningen vandaag

5 Comments

  • Vreselijk hoe ze dan doen alsof zij het slachtoffer zijn! Ik kan erin komen dt je het zolang hebt verzwegen. ik ben als veertienjarige sexueel misbruikt geweest door mijn oudste broer en ik heb dat nooit verteld tegen iemand van de familie. Uit angst omdat ik zelf de schuld van zou krijgen. Ik heb het jaren meegesleept. Nu kan ik er mee leven, omdat ik merk dat mijn broer hlee angstig is in mijn gezelschap. Ooit heb ik hem gezegd dat ik zijn boekske eens zou opendoen. En eigenlijk merk ik dat dit nu zijn straf is, , bang zijn dat de waarheid aan het licht zou komen. Nu moet ik er wel bijvertellen dat ik niet verkracht ben geweest. Wat jij hebt meegemaakt is zoveel erger! Ik hoop dat je het ondertussen een plaats kon geven om verder te kunnen, heel veel sterkte.

  • Ondertussen heb ik het al kunnen plaatsen maar heeft wel de nodige jaren gekost en zoals je zelf ook wel zal weten uit eigen ervaring is dat je er wel littekens van blijft meedragen.Het is iets die je plaatst maar nooit vergeet.Gelukkig heb ik ondertussen een gelukkig gezin met een pracht van een dochtertje en een hele lieve, begripvolle partner! Een ding weet ik zeker,ik zal dezelfde fouten niet maken met mijn meisje maar er alles aan doen om haar te laten opgroeien tot een zelfzekere gelukkige vrouw!

    • Ja zo is! Het kan soms bij me opkomen op vervelende momenten. Er zijn ook een paar sexuele handelingen die ik niet wil met mijn partner en hij respecteert die grenzen. En ik mag dan een bang haasje zijn in mijn hart, ik toon me helemaal niet bang. En ik mag wel stellen dat ik nu gelukkig ben! Gelukkig maar…

  • Hoe is het mogelijk je eigen kind zo te negeren en te doen of het allemaal niet gebeurd is? Of erger nog, dat het je eigen schuld is? Mijn moeder negeerde mij ook toen ik na maanden eindelijk durfde vertellen dat de vriend des huizes mij betast had. Ik zal toen ook dertien geweest zijn en wist helemààl niet wat ik er mee aan moest ..Maar hij werd vrolijk elke twee weken nog uitgenodigd voor te komen borrelen, is nooit ter verantwoording geroepen geweest of niks. En die klootzak vond het allemaal even leuk en spannend. Als dat met mijn dochter moest geweest zijn dan liep hij nu rond zonder ballen, ik zweer het!

    • Erg hé! Toen ik een restaurant had, was mijn dochter ongeveer zes jaar. En er werktje een jongen op leercontract bij ons. Op een dag zei mijn dochter dat hij haar betast had en vervelende dingen vroeg aan haar. Ik heb niets verlet. Ben het op de man af gaan vragen, zonder me kwaad te maken. Hij ontkende het en een paar weken later had hij ander werk. Dit had duidelijk gewerkt, want bewijzen had ik niet.

Got anything to say? Go ahead and leave a comment!