apr 2, 2018 - Uncategorized    No Comments

Het rouwregister

Ongeveer drie weken na papa’s dood moest ik mijn moeder inlichten dat mijn oudste zus en ik er de volgende woensdag niet zouden zijn. De dochter van J. (mijn oudste zus) en ik hadden namelijk al in april een verrassingsreisje geboekt voor J.’s zestigste verjaardag in oktober. Een kado van haar dochter aan haar en ik mocht mee. Het moest uiteraard een verrassing blijven, vandaar dat ik dat zo lang mogelijk had uitgesteld.
Het bleek niet goed te bevallen, een reisje maken zo kort na papa’s dood, ook al was het al lang van tevoren gepland… Feitelijk hadden we, achteraf beschouwd, gewoon geluk dat het kon doorgaan. Blijdschap voor ons omdat het kon doorgaan, dat moesten we niet verwachten zo bleek…
Mijn man en ik hadden afgesproken om op zaterdagmorgen wat werkjes op te knappen bij ma en daarna voor haar naar het containerpark te gaan. Op vrijdagavond krijg ik een sms van mijn moeder, ik moest het rouwregister dat nog bij J. lag op zaterdagmorgen meebrengen, ze wou het terug. Ik dacht nog, waarom krijg ik nu die sms? Kan ze dat niet met J. regelen? Bleek dat J. ook de sms had gekregen en toen ze niet onmiddellijk had gereageerd, een telefoontje. En het telefoontje is op z’n zachtst uigedrukt lichtjes uit de hand gelopen. J. wou wat meer tijd om iets neer te pennen en had voorgesteld om het rouwregister daarom nog even bij te houden. Maar moeder begon weer te brullen, te eisen, te dreigen en gooide de telefoon dicht. Daarna kreeg ik zus aan de lijn. We waren het erover eens dat zo’n tekstje zich niet kon laten forceren, dat dit uit het hart moest komen en dat ze dus maar een weekje moest wachten.
Toen mijn man en ik bij ma toekwamen op zaterdag was het eerste wat ze me toebeet “Heb je mijn rouwregister mee? Waar is mijn rouwregister?” Toen ik uitlegde dat ik het niet mee had begon ze te stampvoeten, te razen en te tieren. Ze was voor geen rede vatbaar. Ze deed zo hysterisch dat mijn man gewoon rechtsomkeer naar huis wou maken. Ik probeerde op haar in te praten terwijl ik hem naar buiten stuurde en aan het werk zette. Maar telkens ik dacht dat ik tot haar was doorgedrongen, begon het allemaal van voor af aan opnieuw. Ze smeet ons ook de lelijkse verwijten naar het hoofd waarvan ze achteraf zei dat ze het niet meende, dat dat in het vuur van de strijd was. Ja hallo! Na de zoveelste huilbui besloot ik haar mee te nemen naar huis.
1-0 voor ons moeder.

Thuis gekomen hebben we gegeten samen en dan heb ik haar in de zetel gezet terwijl ik in de garage ging bellen met zus. Die heeft iets in het rouwregister gepend en is langsgekomen. Wat er geschreven staat maakt uiteindelijk niet veel uit, het zal toch nooit goed zijn, dat weten we allebei. Ik heb zus overtuigd dat dat rouwregister voor ons uiteindelijk van geen tel is, papa zit in ons hart.
2-0 voor ons moeder.

Zus was furieus, en terecht, ze gooide het register in ma’s schoot en zei “Je mag trots zijn op jezelf!” En toen zat het arme slachtoffer daar, ineengedoken, onbegrijpend waar dàt vandaan kwam! Ik heb koffie gezet, proberen de gemoederen te bedaren, altijd de moderator… Maar het ging van kwaad naar erger, zus kan niets goed doen en nu papa er niet meer is, is het hek blijkbaar helemaal van de dam. Ze verweet ons dat we papa altijd liever hebben gezien dan haar. Hoe kan je in ’s hemelsnaam jaloers zijn op je eigen (dode) man? Hoe kan je de onvoorwaardelijke liefde van je dochters voor hun vader hoegenaamd in vraag stellen? Moet je daar als moeder niet overgelukkig van worden?
Als afsluiter slingerde ze zus in haar gezicht dat ze snel zou volgen, dat haar man immers maar 12 jaar in leeftijd scheelde als papa… Met het dreigende wijsvingertje recht in haar gezicht. We konden onze oren niet geloven… Ik sprak ze erover aan, dat dit serieus ongepast was. En ze zei “’t Is toch waar zeker?” Na een ongemeende sorry en een wurgknuffel voor elk van ons heb ik ze bij mijn man in de auto gezet. Met haar rouwregister tegen de borst geklemd is ze vertrokken.
3-0 voor ons moeder…

En als de sfeer dan goed verpest is, dan mochten we aan ons reisje beginnen denken…

75 totaal aantal vertoningen, 5 aantal vertoningen vandaag

Got anything to say? Go ahead and leave a comment!