jun 28, 2018 - Uncategorized    3 Comments

Ik zie je graag, maar morgen misschien niet meer.

Ik heb heel lang mezelf niet toegestaan gelukkig te zijn, iets voor mezelf te doen en daar gelukkig van te worden. Alsof iets binnen in mij zei dat dat niet mocht.
Op een vrije dag stond ik mezelf amper of niet toe iets voor mezelf te doen.
Vrije dagen waren er voor de kinderen, om was en strijk in te halen, boodschappen te doen, eten klaar te maken. De kinderen naar de opvang brengen om eens een dagje te bekomen, om gewoon wat me-time te hebben in welke vorm dan ook, kon niet. Gewoon eens een namiddagje luieren thuis, met een kop thee en een goed boek, dat mocht ik niet van mezelf.
Waarom eigenlijk niet? Ik voelde me steeds enorm schuldig als ik me daaraan bezondigde.

Van thuis uit is ons altijd ingeprent dat we niet lui mochten zijn.
Als kind mochten we in het weekend nooit uitslapen. Om acht uur op op zaterdag, boodschappen doen naar de bakker, de slager, de buurtwinkel,…
Helpen in het huishouden, huiswerk maken. Niet spelen met de kinderen van de straat, want die waren gemeen. We woonden volgens mijn moeder in een gemene straat. Er kwamen ook zelden vriendinnetjes spelen en omgekeerd gebeurde dat natuurlijk ook niet zoveel. Je kan niet verwachten uitgenodigd te worden als je zelf nooit uitnodigt… Als ik zo terugkijk op die periode had ik ook niet veel vriendinnetjes. Dus speelden we binnen, onder het alziend oog van mama. Wat ik wel had was een grote verkleedkoffer, met oude voile gordijnen en ander fraais, daar heb ik heel veel mee gespeeld. We waren heel hard op onszelf. Geen buitenschoolse activiteiten voor ons, wij moesten ons concentreren op ons schoolwerk en goeie resultaten behalen. Hoe graag ik ook muziekschool had gevolgd, een instrument had bespeeld, gezongen, het mocht niet. Ik dacht toen dat er geen geld voor was, maar was dat eigenlijk wel zo? Of was het gewoon een goed excuus?

Toen ik een jaar of negen was, moest ik plots mijn eigen kamertje afstaan en een kamer én het bed delen met mijn middelste zus. Oudste zus had haar eigen kamer op de zolderverdieping. Ik heb nooit geweten waarom ik plots mijn eigen plaatsje moest opgeven, waarom ik opeens gestraft leek. Ik huilde bittere tranen om het verlies van mijn kamertje, dat opeens gewoon leeg stond en als opslagruimte werd gebruikt. Er werd geen aandacht besteed aan mijn verdriet en er werd geen uitleg gegeven, het was gewoon zo. Jaren later, toen ik al lang het huis uit was, heb ik mijn moeder gevraagd waarom ik toen uit mijn kamertje werd gezet. Blijkbaar hadden ze geen dekens genoeg en kwam het zo beter uit dat ik met middelste zus één bed moest delen. Ik kon niet zo goed opschieten met haar, ze was geniepig en achterbaks en daarenboven stonk ze verschrikkelijk hard uit haar mond zodat het samen slapen in één bed een marteling was. Dat waren voor mij lange jaren die volgden tot mijn oudste zus trouwde en middelste zus naar de zolderverdieping trok. Toen had ik eindelijk weer een eigen kamer en wat privacy. Hoewel dat gevoel van privacy slechts een illusie was. Bij het schoonmaken van mijn kamer werden mijn spulletjes doorzocht, mijn dagboeken werden opengebroken en gelezen en ik werd daarover op het matje geroepen. Ik ben toen de delicate stukjes in geheimschrift beginnen schrijven. Spulletjes en tekeningen verdwenen en ik zocht en zocht maar vond ze nooit terug… En toen ik mama vroeg of zij misschien wist waar ze waren, wist ze van niks. Ik zou ze wel ergens mislegd hebben, sloddervos als ik was…
Later bleek dat ze onze spulletjes gewoon weggooide zonder ons daarin te kennen. Toen al werd er nooit aandacht besteed aan onze gevoelens.

Als we voorbeeldig deden wat er allemaal van ons werd verwacht, werden we graag gezien, kleurden we buiten de lijntjes werden we afgestraft. “Ik zie je graag, want ….” en “ik zie je niet meer graag omdat …. ” werden afwisselend gebruikt door mijn moeder, met als gevolg dat je als kind heel onzeker gaat worden over het begrip liefde en de voorwaardelijkheid ervan.
Ik betrap mezelf er nu nog af en toe op dat ik mijn man vraag “Zie je me nog graag?”, alsof dat zomaar van de ene op de andere dag kan veranderen.

Als je op deze manier wordt opgevoed, jouw mening er niet toe doet en je dan nog eens het gevoel hebt alles te moeten doen wat in je macht ligt om graag gezien te worden, dan laat dat toch zijn sporen na. Het was voor mij heel erg moeilijk om los te komen van mijn schuldgevoelens, om los te komen van het patroon jezelf in honderd bochten te wringen om goed te doen voor iedereen,
om zo liefde te “verdienen”. Wat blijft er dan nog van jezelf over?
Om nog niet te spreken van de liefde voor jezelf?
Niets of bitter weinig in elk geval.

Ik heb moeten leren om van mezelf te houden. Om mezelf dingen te gunnen. Om mezelf geluk te gunnen. Om minder perfectionistisch te zijn. Om mijn laars te lappen aan wat anderen wel over mij denken en vooral om mijn laars te lappen aan wat mijn moeder over mij denkt. Want wat ik ook doe of deed, kritiek krijg ik toch altijd. Het is precies alsof ze ons geen geluk gunt, alsof ze altijd wel zou willen dat het verkeerd loopt voor ons.

 

 

 

845 totaal aantal vertoningen, 5 aantal vertoningen vandaag

3 Comments

  • hallo , ik vind jou initiatief om dit te publiceren heel dapper en liefdevol. wat een herkenning en troost dat ik niet alleen zoiets pijnlijks ervaren heb als kind, ik besef meer en meer dat ik het ‘onbezorgd kind zijn’ nu nog moet meemaken, dus innerlijke kind werk best ga doen, om dan eindelijk in mijn kracht te kunnen komen, me veilig te voelen en eindelijk te ervaren vanuit mijn buikgevoel wie ik ben tot in de kern van mijn ‘zijn’ , liefs, valentina

    P.S. ik geef zelf in dienstbaarheid aan de wereld tegelijk creatieve workshops , mijn missie , meer op http://www.straal.biz :::ik sta altijd open voor inspirerende samenwerkingen om een mooiere wereld te creeeren!

  • Hoe herkenbaar allemaal!Zeker het stuk van je onzeker voelen in je relatie en vragen,zie je me nog graag en idd alsof dat plots zomaar van de ene op de andere dag verandert. Maar toch af en toe die onzekerheid,die vragen in je hoofd die maar blijven doormalen! Op dat gebied heb ik ook nog een hele lange weg te gaan want soms komt die onzekerheid zomaar op, de vraag in mijn hoofd, hoelang zal je van me kunnen blijven houden terwijl je ergens wel beter weet. Soms gewoon moeilijk te plaatsen omdat je als kind enkel en alleen hebt moeten horen hoe slecht je wel niet bent, hoe slecht je andere mensen doet voelen door er gewoon te zijn,door je gedrag,…Diep vanbinnen weten we wel dat het allemaal niet klopt maar het altijd geloven is niet altijd even makkelijk. Gelukkig heb ik iemand naast me die begrijpt en er voor me is maar vooral op die momenten heel veel geduld heeft met me omdat hij weet dat het op die momenten uit te weinig zelf vertrouwen voort komt! Alleen moeilijk om met jezelf om te gaan op zo’n momenten.

  • Ook voor mij heel herkenbaar! Boeken lezen dat was lui zijn. Mijn vader kon er absoluut niet tegen als ik zomaar overdag eens in de zetel zat en een boek van de bib zat te lezen. Ik had drie broers en moest kuisen, terwijl mijn broers samen in de tuin mochten werken. Ik had ( heb) adhd en ik was in mijn vaders ogen een stout kind, een halve jongen en hij zou het eruit slaan zei hij. Ik oel me pas helemaal vrij, sinds hij gestorven is en dat is toch heel erg als je dat moet zeggen.

Got anything to say? Go ahead and leave a comment!