aug 20, 2018 - Uncategorized    2 Comments

Midlife crisis, een van de zovele…

Al van kleins af aan was ik altijd aan het zingen, maar muziekles of zangles zat er bij ons thuis niet in. Dat was allemaal niet nodig en in plaats van ons met al die zaken bezig te houden, moesten we ons focussen op onze studies.

Ook de jeugdbeweging werd voor elk van ons een flop. Een flop die handig in scene was gezet door ons ma. In het geval van oudste zus werd ze uitgelachen omdat ze schoenen van haar neef moest dragen op kamp en in mijn geval… ik was niet voorbereid op zo’n zootje ongeregeld, want niets werd ooit aan het toeval overgelaten thuis en we waren overbeschermd en wereldvreemd.
Op kamp gaan is dus één keer gebeurd, met de CM, en daarna nooit meer.
Was het onze eigen beslissing om de jeugdbeweging en de kampen links te laten liggen? Ja, waarschijnlijk wel, maar het was vooral goed in die richting gestuurd.

Wat het zingen betreft heb ik een dochter die kan zingen als een nachtegaal. We hebben ze altijd gestimuleerd om een sociaal en creatief meisje te zijn.
Ik heb ze alles gegeven wat ik nooit heb gekregen, namelijk muziekles, zangles, gitaarles, dansles, jeugdbeweging,… Alles wat ze wou proberen, daar heeft ze de kans toe gekregen. In het middelbaar was ze drie jaar lang de zangeres van de schoolband.
Ook bij mij kriebelde het weer om te zingen en er nu eens écht werk van te maken en zanglessen te volgen. Mijn dochter en ik hebben zelfs een jaar samen zangles gevolgd. Waarom niet? Ik merkte ook dat zingen voor mij heel ontspannend werkte en het als een pijnstiller werkte op mijn lichaam.
Samen met mijn man zijn we een bandje opgestart, wat na drie jaar ondertussen uitgegroeid is tot een zevenkoppige band met ambitie om toch wel eens op een podium te staan. Mijn moeder, toen ik haar erover vertelde, sloeg haar ogen ten hemel en vroeg me of ik nu écht zo jaloers was op mijn dochter? Ik kon toch niet zingen? Ik had nooit kunnen zingen! En ze trok minachtend haar schouders op.
Nooit moest ik iets vertellen over de band of over de zanglessen, het gesprek werd algauw op iets anders gebracht… Iets waar zij wel de boventoon over zou voeren. En tegen eenieder die het horen wilde of niet, zei ze dat mijn man en ik in de zoveelste midlife crisis verkeerden, want we hadden nu een “band” opgericht…

Wel, ik volg nu ondertussen dik twee jaar zanglessen en ik heb vooral problemen gehad met het uiten van mijn stem. Hardop en uit volle borst zingen, twee dingen die zo bevrijdend kunnen werken, durfde ik niet. Mijn zangcoach zei me dat ik alles binnen in mij wilde houden, terwijl ik het juist naar buiten moet brengen en voor iemand anders moet zingen. Dik twee jaar en ik werk er hard aan, want ik zou het nog durven doen terwijl ik het wel degelijk kan! Mijn zelfvertrouwen groeit beetje bij beetje naarmate we groeien met de band, er positieve commentaren komen van buitenstaanders en andere muzikanten op mijn stem. Een jaar terug heb ik een liedje gezongen in een jamsessie in en klein café’tje in Brussel voor vijf man en een paardenkop en vorige week heb ik gezongen bij een jamsessie in eigen stad, voor een beetje veel meer dan vijf man en een paardenkop.
En het voelde goed! En het smaakte naar meer! En ik ga ervoor!
Beetje bij beetje mijn grenzen verleggen en ervan genieten, dat ga ik doen!

570 totaal aantal vertoningen, 5 aantal vertoningen vandaag

2 Comments

  • Doen! ❤️

  • Een juiste beslissing! Groot podium of klein speelt minder rol, je persoonlijke voldoening en het groeien van je zelfvertrouwen is wat telt. Dat is de taart … de kers komt er dan ook wel op!

Got anything to say? Go ahead and leave a comment!