mei 16, 2018 - Uncategorized    1 Comment

Moe

Ik ben moe.
Mijn lijf wil niet mee sinds het begin van de maand.
Teveel emotionele gebeurtenissen, teveel gepieker, teveel…
De vijfentachtigste verjaardag van mijn moeder en dan de week erna moedertjesdag. Ik heb het bewust allemaal laten passeren maar ik vind mijn innerlijke rust niet meer die ik voordien had.

Ook het bezoek van mijn nichtje, dochter van mijn middenste zus waar ik geen contact meer mee heb, heeft er geen goed aan gedaan. Het gesprek kwam onvermijdelijk op de hele situatie met mijn moeder en haar moeder en ik voelde me opnieuw in een hoek geduwd. Ik voelde me opgelaten dat ik mezelf weer moest gaan verantwoorden, voelde me opnieuw schuldig voor zaken waar ik geen schuld aan heb… Ik ben niet degene die haar dochters verstoot, ik ben niet degene die het systeem van het ladenkastje hanteert…
Mijn oudste zus en ik worden naar voor geschoven als de koppige dochters die hun moeder onnodig leed bezorgen. Wanneer gaan we nu eindelijk eens het verleden loslaten en ons moeder in onze armen sluiten en alles vergeten en vergeven? Voor de tijd die haar nog rest?
Ik word daar zo misselijk van!
Voor de tijd die haar nog rest zaait ze lustig verder verdeeldheid, zoals ze haar hele leven lang heeft gedaan. Gelukkig staat mijn man volledig achter mij, hij steunt mij 100% in mijn beslissing en heeft me dan ook in dit moeilijke gesprek bijgestaan. Zoals ik het ook begrepen heb uit het gesprek, heeft mijn moeder er geen last mee dat mijn oudste zus geen contact meer met haar heeft. Zij wordt zelfs niet vernoemd. Het gaat om mij, want ze had nooit of te nimmer verwacht dat ik het contact volledig zou verbreken en resoluut voor mijn zus zou kiezen. En mijn middenste zus zou mij missen… Hell yeah! Omdat ze er nu alleen voorstaat om aan alle eisen van ons moeder te voldoen, omdat die last niet meer kan gedeeld worden. Daarom mist ze me. Zo close waren we nooit.
En als ze mij dan zo mist, waarom komt ze niet langs of belt ze ons op?

Ach weet je, ik ben moe.
Ik zou nu in mijn zachte coconnetje willen kruipen, eens goed huilen, luid brullen, rouwen om wat nooit meer komt. Ik mag dat van mezelf.
Morgen is een nieuwe dag en hopelijk haalt mijn lijf mijn geest dan niet weer onderuit en kan ik weer een positieve blik op de toekomst werpen.
Maar nu is het dus even anders.

226 totaal aantal vertoningen, 2 aantal vertoningen vandaag

1 Comment

  • Heb je ooit al eens van familieopstellingen gehoord? Anders eens googelen. Dat is een soort therapie, ik kwam er voor naar Brugge bij Crien Heyde, geen idee of ze het nu nog doet. Het werkt heel raar, maar het werkt! Ik heb me door die therapie kunnen bevrijden van mijn verleden. Ik snap nu ook waarom mijn ouders handelden hoe ze gehandeld hebben. En door die familieopstellingen heb ik er vrede mee. Ik sleur het niet meer mee in mijn rugzak. Nu, mijn papa is ondertussen overleden en mijn mama is dement, er zijn geen persoonlijke gesprekken meer, alleen “zorggesprekken , hoe gaat het, , bla bla, geen diepgaande gesprekken meer, en ergens brengt dat bij mij rust. Als je meer info wil, stuur me gerust een berichtje. x

Got anything to say? Go ahead and leave a comment!