mei 1, 2018 - Uncategorized    1 Comment

Zwanger!

Toen ik zwanger was van onze dochter waren mijn man en ik euforisch.
We konden ons geluk niet op toen we ons eerste kindje verwachtten.
We gingen het dan ook al snel vertellen aan onze ouders. Ik had een klein popje in het hart van een bloemkool verstopt en die bloemkool mooi verpakt als kado om het aan te kondigen.
Ook hadden we het idee een jonge peter en meter te kiezen voor onze spruit en we zouden dat bespreken met onze ouders. De ouders van mijn man hadden hier absoluut geen probleem mee, zij waren trouwens al oma en opa en waren daar heel tevreden mee. Mijn ouders echter… of liever mijn moeder, die had daar wel een probleem mee. Het kon niet zijn dat we de traditie zouden verbreken en dat zij geen meter zou zijn. We gaven niet direct toe en zeiden dat we hierover zouden nadenken.
Een paar dagen later kregen we een brief in de bus, een afscheidsbrief van mijn moeder. Ze nam afscheid van ons, vond het heel jammer dat ze ons kindje nooit zou zien, maar schikte dat het zo niet kon. Het was een lange brief zonder punten of comma’s met heel veel schuldinductie. Hoe konden wij haar dat aandoen? En daar sta je dan, zwanger van je eerste kindje, met een brief in je handen die je voor voldongen feiten stelt. Wat moet je daarmee? Dit gaat toch te ver? We konden toch de oorzaak niet zijn van een breuk in de familie? Op zo’n intens moment? Onze euforie was snel verdwenen.
Mijn man en ik hebben er toen heel lang over nagedacht en gepraat. We wilden haar geen gelijk geven, zeker niet als het op deze manier moest gebeuren.
Toen hebben we beslist om papa peter te maken van onze dochter. Hier kon ze niets tegenin brengen anders was het alsof ze het papa niet gunde. De traditie bleef min of meer gevolgd, alleen werd zij niet als eerste meter, maar mijn schoonmama.
We zijn gaan praten na de brief, hebben gezegd dat we de traditie zouden volgen, maar we hebben haar toen niet gezegd dat ze geen meter zou zijn…
Dat nieuws kon ze op het geboortekaartje lezen. Waarschijnlijk zal ze van binnen gekookt hebben, maar papa was dolgelukkig en wie was zij om hem dat geluk niet te gunnen?
De brief ben ik nooit vergeten, net zomin als de talrijke andere pijnlijke voorvallen in de loop van de jaren. Ze ligt trouwens nog altijd ergens op zolder in een doos, pijnlijke herinnering aan wat zo mooi kon geweest zijn.

605 totaal aantal vertoningen, 10 aantal vertoningen vandaag

1 Comment

  • Amai , zo erg! Ik snap natuurlijk de ontgoocheling. Eerlijk, ik was ook graag meter geweest van mijn kleindochter. Maar ze is niet gedoopt en ze hebben er voor gekozen om niemand meter en peter te maken. En zo is er uiteindelijk niemand uitgesloten geworden. Maar zo’n reactie is beneden alle peil en al helemaal , met die brief van haar. Meter of niet , je kleinkind dat zie je onvoorwaardelijk graag, of je nu meter bent of niet. What’s in a name! Amai dat is een straf verhaal, moet er even van bekomen.

Got anything to say? Go ahead and leave a comment!